Στερεοφωνικά και μαρμελάδες

Είναι καιρός από την τελευταία φορά που βρήκα χρόνο να γράψω εδώ... Τα ρίχνω όλα στην καινούρια δουλειά, στους ρυθμούς ζωής που ακολουθώ τον τελευταίο καιρό με projectaκια (λέμε τώρα) από δω κι απο κει, και στο friendfeed και το twitter με τα οποία ικανοποιώ τους όποιους παροξυσμούς εκφραστικότητας ή/και γνωμοδωσίας (αζήτητης πάντα)...

Εξακολουθώ να κατοικοεδρεύω στην Ινγλαντέρα, επισκέπτης για αυτό το Σαββατοκύριακο στην Αθήνα προς εξάσκηση αυτού του ίδιου δικαιώματος που όντας κάτοικος της Ελλάδας είχα κάποτε επιδεικτικά αγνοήσει. Όχι, δεν θα είναι άλλο ενα παραλήρημα για την σημασία της ψήφου αυτό, μας τα παν άλλοι. Ο καθένας έχει την δική του προσωπική αυτοεκτίμηση άλλωστε και ένα ποστ σε blog με σουρεαλιστικό τίτλο δύσκολα θα του την αλλάξει.


Δυο-τρεις don julio σε μπαράκι στο Χολαργό και φίλη με αφήνει μπροστά στην εθνική άμυνα να πάρω ταξί. Πίσω μου ένας φαντάρος περικυκλώνει τη σκοπιά που μερικά χρόνια πριν, ατρόμητος φυλούσα, μην μείνει αφύλαχτο το κέντρο της Αθήνας από τον οχτρό. Πάντα με πιάνει νοσταλγία σε μέρη που κάποτε έζησα με τον ένα ή τον άλλο τρόπο. Το σχολείο μου, οι περιοχές που βγαίναμε πιτσιρικάδες, εκείνο το στιχάκι γραμμένο με σπρέι στο τοίχο απένταντι από το παράθυρο ενός εφηβικού έρωτα...

Αλλά είναι η αίσθηση της Αθήνας που μου χει λείψει και δεν το συνειδητοποιώ παρά μόνο όταν καμιά φορά τώρα, ως σύντομος επισκέπτης, έρχομαι αντιμέτωπος -κυρίως- με την νύχτα της. Μια από τις μεγάλες διαφορές ανάμεσα σε Αθήνα και Λονδίνο είναι ακριβώς αυτή η αίσθηση τελικά. Η Αθήνα, είναι μια (let's face it) άσχημη πόλη. Αλλά είναι μια πόλη ζωντανή, που με κάνει και θέλω να την περπατήσω το βράδυ (δίνοντας μου και μια άισθηση ασφάλειας που δεν έχω στο Λονδίνο τις αντίστοιχες ώρες). Να την περπατήσω αργόσυρτα, με τους ήχους της και μουσική υπόκρουση κάτι ανάμεσα σε madrugada, αγγελάκα και the last shadow puppets. Λιγότερο jazz ή funk απ' το Λονδίνο αλλά και κάπως περισσότερο αυθεντική μες την ασχήμια της.

Περίεργο συναίσθημα να είσαι σπίτι σου σε δύο τόσο διαφορετικά μέρη. Σαν εκείνη τη θεία σου με την τσιριχτή φωνή που πιτσιρίκος, σε ρωτούσε: "και ποιον αγαπάς περισσότερο μικρέ harryjarry; τον μπαμπά ή την μαμά;"

Ετικέτες athens, london, nostalgia, ΑγαπητόΗμερολόγιο

Μιας και έχουν πέσει στο μάτι μου διάφορα posts για την είσοδο της Cosmote στην Ελληνική αγορά του iphone είπα να ρίξω μια ματιά στα διάφορα προγράμματα συμβολαίου που πάνε μαζί. Να σημειώσω ότι έχω iPhone από την O2 στην αγγλία εδώ και περίπου 4-6 μήνες. Η Ο2 ´εχει την αποκλειστικότητα στην αγορά και δίνει το iphone μόνο σε συμβόλαια πού έχουν unlimited data plans. Έχω την εντύπωση πως ήταν μέχρι πρόσφατα πολιτική της Apple να το δίνει σε εταιρίες που θα το δίνουν μόνο με τέτοια plans και για αυτό είχαν και κάποια προβλήματα με την Rogers στον Καναδά που προσπάθησε να το δώσει με συγκεκριμένο αριθμό MBs. Αυτό έχει αλλάξει όπως είναι προφανές από το παράδειγμα της Ελλάδας (αλλά και σε άλλες χώρες στις οποίες διατέθηκε το iphone πρόσφατα).
Για το συγκεκριμένο τηλέφωνο βέβαια ένα 80% της χρήσης του περιλαμβάνει χρήση internet είτε για να διαβάσεις τα νέα (πάρα πολλά site πλέον έχουν iphone specific interface), να δείς που είσαι στο χάρτη και να ψάξεις κάτι, email, twitter οτιδήποτε.
Είχα λοιπόν περιέργεια να δω πως θα λειτουργήσει στις διαφορετικές συνθήκες της Ελλάδας. Οι τιμές των συμβολαίων είναι μυθικά ψηλές!!! Πληρώνω £35 λίρες τον μήνα για unlimited data, 600 λεπτά ομιλίας (οπουδήποτε) και 1000 μηνύματα. Το αντίστοιχο πακέτο στην cosmote είναι πάνω από 100 ευρώ! Πιθανόν βέβαια γενικά τα πακέτα (ασχέτως iphone) να είναι τόσο ακριβά, αλλά όπως και να έχει ήταν ένα σοκ - ειδικά αν λάβεις υπ'όψιν τους μισθούς στην Ελλάδα...

Ετικέτες apple, communications, greece

Το αντίστοιχο στην Ελλάδα τί θα έλεγε;

Ετικέτες england, greece, minipost, nagging, wanna-be-post

Ποιος είναι ο κανόνας σε ελληνικές εταιρίες λογισμικού για τα σχόλια στον κώδικα; Αγγλικά ή greeklish;

Ετικέτες geek, minipost, programming, wanna-be-post

Ξεχνάω μερικές φορές να ακούω μουσική. Επικίνδυνη συνήθεια...

Ετικέτες minipost, wanna-be-post, ΑγαπητόΗμερολόγιο

Μαθαίνω από το mediaBlog μέσω Nylon για την ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ που αναφέρει ότι οι μαχόμενοι επαγγελματίες δημοσιογράφοι έχουν στοχοποιηθεί ανάμεσα σε άλλους και από "μπλόκερς" (sic).

Είμαστε γνωστοί στοχοποιοί εμείς οι μπλοκερς. Μπλοκάρουμε αόρατα κατά πάντων. Κρυμμένοι πίσω απ' τα μπλοκάκια μας παίζουμε βελάκια με στόχους κολάζ από φωτογραφίες δημοσιογράφων.

Η ομαδοποίηση των bloggers είναι τουλάχιστον ατυχής - blogger είναι ο οποιοσδήποτε και όχι μόνο όποιος προέρχεται από μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Στην Ελλάδα ίσως είναι ακόμα διακριτός ένας μικρός διαχωρισμός αλλά κι αυτό οφείλεται στην χαμηλή συγκριτικά διείσδυση του ιντερνετ στην αγορά.

Κατά δεύτερον, διαβάζω παντού τον τελευταίο καιρό για το τέλος της δημοσιογραφίας όπως την ξέραμε και τον τρομερό αντίκτυπο που θα έχει στο επάγγελμα η νέα εποχή που τους αντικαθιστά κλπ. Για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω πόσο παίζει αυτό στον ελληνικό τύπο αλλά στον αγγλικό και κυρίως στον αμερικάνικο παίζει πολύ. Σε μια πρόσφατη ομιλία του στο LSE o Clay Shirky το ανέφερε λέγοντας ότι μπορεί οι δημοσιογράφοι να το ανακαλύπτουν τώρα αλλά εμείς το ξέραμε εδώ και καιρό. Χιουμοριστικά συμπλήρωσε ότι θα δυσκολευτούν να βρουν συμπόνοια με τέτοια φήμη που κουβαλάνε.

Η αλήθεια είναι βέβαια ότι το επάγγελμα του δημοσιογράφου όπως το ξέρουμε σήμερα (ειδικά όπως το ξέρουμε στην ελλάδα) έχει μετρημένες μέρες και αυτό είναι δυστυχώς ή ευτυχώς αναπόφευκτο. Η πιο ακριβής αλήθεια βέβαια είναι ότι δεν είναι συνολικά το επάγγελμα της δημοσιογραφίας που θα επηρεαστεί αλλά κυρίως δημοσιογράφοι που απλώς αναμεταδίδουν την πληροφορία.

Αυτό που οι αμερικάνοι λένε investigative journalism, οι δημοσιογράφοι δηλαδή που παράγουν έργο ερευνώντας σε βάθος και μακροπρόθεσμα ένα θέμα δεν έχει να φοβηθεί και πολλά. Δυστυχώς στην Ελλάδα τέτοιου είδους δημοσιογραφία είναι μάλλον περιορισμένη (δεν μου έρχεται κάποιο παράδειγμα τώρα). Αυτού του είδους η δημοσιογραφία παίζει πολύ σημαντικό ρόλο σε μια δημοκρατία (με την σημερινή της τουλάχιστον μορφή) και παρότι έχω διαβάσει διάφορα άρθρα που κινδυνολογούν, ακριβώς επειδή παράγει πρωτότυπο έργο δεν θα επηρεαστεί παρά μόνο θετικά από τα καινούρια media.

Φυσικά δεν είναι οι κακοί μπλόκερς που στοχοποιούν τους δημοσιογράφους που θα δημιουργήσουν το "πρόβλημα". Είναι μια ολόκληρη εποχή που αλλάζει στον τρόπο που ενημερωνόμαστε, συζητάμε και πλέον αλληλεπιδρούμε. Ένα πρώτο δείγμα της είναι τα blogs. Για αυτό και είναι όχι μόνο άτοπη αλλά και μάταιη αυτή η "διαμάχη" που έχει χορογραφηθεί τα τελευταία 2-3 χρόνια στον ελληνικό τύπο με τα blogs (οι παλιότεροι θα θυμούνται ιστορικές ίντριγκες).

Σκεφτόμουν φωναχτά τις προάλλες στο twitter ότι οι δημοσιογράφοι στην Ελλάδα έχουν τόσο κακή φήμη που κανέναν δεν θα πειράξει η επερχόμενη αλλαγή. Σωστά ο kcorax μου απάντησε ότι στην ελλάδα είμαστε τόσο γκρινιάρηδες που όλοι έχουν κακή φήμη. Οι δημοσιογράφοι έχουν πάρει κανονάκι βέβαια, έχουν και δικό τους σύνθημα. Είναι όμως όλη αυτή η κατάχρηση και κακή πρακτική που πρόκειται να αλλάξει από το "πρώην κοινό" που πλέον συμμετέχει ενεργά.

Η πραγματικότητα είναι ότι πολλοί από τους σημερινούς δημοσιογράφους δεν θα βρουν θέση στο αυριανό τοπίο. Και σίγουρα θα υπάρξει ο ανάλογος αντίκτυπος στον αριθμό θέσεων εργασίας στις εφημερίδες - κάποιες θα κλείσουν - όπως τώρα γίνεται στην Αμερική. Αυτοί που έχουν να χάσουν όμως, είναι αυτοί που σήμερα βλέπουν παντού κακούς μπλόκερς και ομαδοποιούνται για να τους διώξουν. Αρνούμενοι να προσαρμοστούν στο αναπόφευκτο αύριο που σε τελική ανάλυση έχει να τους προσφέρει τρομερές νέες δυνατότητες αν αποφασίσουν να εγκλιματιστούν.

Όπως διευκρινίζει ο Όνειρος, δεν είναι ότι θα πεθάνει η δημοσιογραφία - απλώς θα αλλάξει to business model και οι πρακτικές της.

Ετικέτες blogs, journalism, nagging, social media, δημοσιογραφία

Όση διαφήμιση έχει πάρει το twitter τον τελευταίο καιρό από τα media έχουν απολαύσει πολύ λίγες web (2.0) εταιρίες (στην Αγγλία τουλάχιστον έχει παιχτεί πάρα πολύ στον mainstream τύπο/tv/ράδιο) . Όντως είναι ένα πολύ καλό εργαλείο - αλλά για συγκεκριμένες χρήσεις.

Για όσους δεν γνωρίζουν, το twitter είναι μια υπηρεσία micro-blogging: μπορείς να γράψεις μικρά μηνύματα μέχρι 140 χαρακτήρες - κάτι σαν το status στο facebook. Αυτό δεν είναι το χάσιμο χρόνου που ακούγεται σε πρώτη φάση - είναι ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιείται που δίνει αξία στην υπηρεσία. Αντί για μηνύματα του τύπου "πλένω τα δόντια μου" ή "το τζατζίκι του κάβουρα είναι χάλια" (τα οποία υπάρχουν κι αυτά) η αξία του είναι περισσότερο σαν ενημερωτικό μέσο της στιγμής.

Ότι παίζει στα ΜΜΕ τώρα έχει ήδη συζητηθεί στο twitter την στιγμή ακριβώς που έγινε από ανθρώπους που βρίσκονταν εκεί. Δευτερόλεπτα από την στιγμή που θα γίνει το οτιδήποτε κάποιος θα το έχει αναφέρει/σχολιάσει/συζητήσει, πολύ πριν αναφερθεί ακόμα και (στα ταχύτερα από τα κλασικά) ιντερνετικά μέσα ενημέρωσης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το #griots - πολύ καλή πηγή πληροφόρησης για τις διαδηλώσεις του Δεκεμβρίου στην Ελλάδα.

Είναι εν τέλει μια καλή εφαρμογή της συμμετοχής του "the former audience" (όπως μας έχει χαρακτηρίσει ο Dan Gillmor).

Είναι όμως υπερεκτιμημένο. Η αξία του έρχεται μόνο (ή τουλάχιστον κυρίως) στην real time διοχέτευση πληροφορίας. Οι λόγοι είναι πολλοί:

• Είναι δύσκολο να αναζητήσεις γεγονότα που έγιναν πριν ένα μήνα για παράδειγμα
• Είναι δύσκολο εώς απίθανο να παρακολουθήσεις συζητήσεις που δεν γίνονται τώρα
• Όλο αυτό το url shortening δεν το έχω πάρει με καλό μάτι και από άποψη central point of failure (όπως όταν είχε πέσει για λίγο το tinyurl) αλλά και σχετικά με το google juice (Ο Παναγιώτης έχει κάνει μια καλή σχετική προσπάθεια)
  
• Η συγκεκριμένη υπηρεσία στην προσπάθεια της να παραμείνει απλή έχει και διάφορα άλλα μειονεκτήματα (όπως για παράδειγμα την μη υποστήριξη "καναλιών/δωματίων" - αλλά αυτά είναι συγκεκριμένα στο twitter)

Αυτά είναι σημαντικά μειονεκτήματα που στοιχειοθετούν μνήμη χρυσόψαρου (ανάμεσα σε άλλα) από την οποία άλλες μορφές social media δεν πάσχουν. Εν ολίγοις, ο όλος πανικός είναι νομίζω περισσότερο λόγω του εντυπωσιακού της αμεσότητας του twitter. Χωρίς φυσικά να λέω ότι δεν έχει αξία - απλώς, του πουτ θινγκς στρέιτ.

Ετικέτες communications, journalism, social media, the former audience, twitter