Στερεοφωνικά και μαρμελάδες

Μαθαίνω από το mediaBlog μέσω Nylon για την ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ που αναφέρει ότι οι μαχόμενοι επαγγελματίες δημοσιογράφοι έχουν στοχοποιηθεί ανάμεσα σε άλλους και από "μπλόκερς" (sic).

Είμαστε γνωστοί στοχοποιοί εμείς οι μπλοκερς. Μπλοκάρουμε αόρατα κατά πάντων. Κρυμμένοι πίσω απ' τα μπλοκάκια μας παίζουμε βελάκια με στόχους κολάζ από φωτογραφίες δημοσιογράφων.

Η ομαδοποίηση των bloggers είναι τουλάχιστον ατυχής - blogger είναι ο οποιοσδήποτε και όχι μόνο όποιος προέρχεται από μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Στην Ελλάδα ίσως είναι ακόμα διακριτός ένας μικρός διαχωρισμός αλλά κι αυτό οφείλεται στην χαμηλή συγκριτικά διείσδυση του ιντερνετ στην αγορά.

Κατά δεύτερον, διαβάζω παντού τον τελευταίο καιρό για το τέλος της δημοσιογραφίας όπως την ξέραμε και τον τρομερό αντίκτυπο που θα έχει στο επάγγελμα η νέα εποχή που τους αντικαθιστά κλπ. Για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω πόσο παίζει αυτό στον ελληνικό τύπο αλλά στον αγγλικό και κυρίως στον αμερικάνικο παίζει πολύ. Σε μια πρόσφατη ομιλία του στο LSE o Clay Shirky το ανέφερε λέγοντας ότι μπορεί οι δημοσιογράφοι να το ανακαλύπτουν τώρα αλλά εμείς το ξέραμε εδώ και καιρό. Χιουμοριστικά συμπλήρωσε ότι θα δυσκολευτούν να βρουν συμπόνοια με τέτοια φήμη που κουβαλάνε.

Η αλήθεια είναι βέβαια ότι το επάγγελμα του δημοσιογράφου όπως το ξέρουμε σήμερα (ειδικά όπως το ξέρουμε στην ελλάδα) έχει μετρημένες μέρες και αυτό είναι δυστυχώς ή ευτυχώς αναπόφευκτο. Η πιο ακριβής αλήθεια βέβαια είναι ότι δεν είναι συνολικά το επάγγελμα της δημοσιογραφίας που θα επηρεαστεί αλλά κυρίως δημοσιογράφοι που απλώς αναμεταδίδουν την πληροφορία.

Αυτό που οι αμερικάνοι λένε investigative journalism, οι δημοσιογράφοι δηλαδή που παράγουν έργο ερευνώντας σε βάθος και μακροπρόθεσμα ένα θέμα δεν έχει να φοβηθεί και πολλά. Δυστυχώς στην Ελλάδα τέτοιου είδους δημοσιογραφία είναι μάλλον περιορισμένη (δεν μου έρχεται κάποιο παράδειγμα τώρα). Αυτού του είδους η δημοσιογραφία παίζει πολύ σημαντικό ρόλο σε μια δημοκρατία (με την σημερινή της τουλάχιστον μορφή) και παρότι έχω διαβάσει διάφορα άρθρα που κινδυνολογούν, ακριβώς επειδή παράγει πρωτότυπο έργο δεν θα επηρεαστεί παρά μόνο θετικά από τα καινούρια media.

Φυσικά δεν είναι οι κακοί μπλόκερς που στοχοποιούν τους δημοσιογράφους που θα δημιουργήσουν το "πρόβλημα". Είναι μια ολόκληρη εποχή που αλλάζει στον τρόπο που ενημερωνόμαστε, συζητάμε και πλέον αλληλεπιδρούμε. Ένα πρώτο δείγμα της είναι τα blogs. Για αυτό και είναι όχι μόνο άτοπη αλλά και μάταιη αυτή η "διαμάχη" που έχει χορογραφηθεί τα τελευταία 2-3 χρόνια στον ελληνικό τύπο με τα blogs (οι παλιότεροι θα θυμούνται ιστορικές ίντριγκες).

Σκεφτόμουν φωναχτά τις προάλλες στο twitter ότι οι δημοσιογράφοι στην Ελλάδα έχουν τόσο κακή φήμη που κανέναν δεν θα πειράξει η επερχόμενη αλλαγή. Σωστά ο kcorax μου απάντησε ότι στην ελλάδα είμαστε τόσο γκρινιάρηδες που όλοι έχουν κακή φήμη. Οι δημοσιογράφοι έχουν πάρει κανονάκι βέβαια, έχουν και δικό τους σύνθημα. Είναι όμως όλη αυτή η κατάχρηση και κακή πρακτική που πρόκειται να αλλάξει από το "πρώην κοινό" που πλέον συμμετέχει ενεργά.

Η πραγματικότητα είναι ότι πολλοί από τους σημερινούς δημοσιογράφους δεν θα βρουν θέση στο αυριανό τοπίο. Και σίγουρα θα υπάρξει ο ανάλογος αντίκτυπος στον αριθμό θέσεων εργασίας στις εφημερίδες - κάποιες θα κλείσουν - όπως τώρα γίνεται στην Αμερική. Αυτοί που έχουν να χάσουν όμως, είναι αυτοί που σήμερα βλέπουν παντού κακούς μπλόκερς και ομαδοποιούνται για να τους διώξουν. Αρνούμενοι να προσαρμοστούν στο αναπόφευκτο αύριο που σε τελική ανάλυση έχει να τους προσφέρει τρομερές νέες δυνατότητες αν αποφασίσουν να εγκλιματιστούν.

Όπως διευκρινίζει ο Όνειρος, δεν είναι ότι θα πεθάνει η δημοσιογραφία - απλώς θα αλλάξει to business model και οι πρακτικές της.

Ετικέτες δημοσιογραφία, blogs, journalism, nagging, social media

Όση διαφήμιση έχει πάρει το twitter τον τελευταίο καιρό από τα media έχουν απολαύσει πολύ λίγες web (2.0) εταιρίες (στην Αγγλία τουλάχιστον έχει παιχτεί πάρα πολύ στον mainstream τύπο/tv/ράδιο) . Όντως είναι ένα πολύ καλό εργαλείο - αλλά για συγκεκριμένες χρήσεις.

Για όσους δεν γνωρίζουν, το twitter είναι μια υπηρεσία micro-blogging: μπορείς να γράψεις μικρά μηνύματα μέχρι 140 χαρακτήρες - κάτι σαν το status στο facebook. Αυτό δεν είναι το χάσιμο χρόνου που ακούγεται σε πρώτη φάση - είναι ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιείται που δίνει αξία στην υπηρεσία. Αντί για μηνύματα του τύπου "πλένω τα δόντια μου" ή "το τζατζίκι του κάβουρα είναι χάλια" (τα οποία υπάρχουν κι αυτά) η αξία του είναι περισσότερο σαν ενημερωτικό μέσο της στιγμής.

Ότι παίζει στα ΜΜΕ τώρα έχει ήδη συζητηθεί στο twitter την στιγμή ακριβώς που έγινε από ανθρώπους που βρίσκονταν εκεί. Δευτερόλεπτα από την στιγμή που θα γίνει το οτιδήποτε κάποιος θα το έχει αναφέρει/σχολιάσει/συζητήσει, πολύ πριν αναφερθεί ακόμα και (στα ταχύτερα από τα κλασικά) ιντερνετικά μέσα ενημέρωσης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το #griots - πολύ καλή πηγή πληροφόρησης για τις διαδηλώσεις του Δεκεμβρίου στην Ελλάδα.

Είναι εν τέλει μια καλή εφαρμογή της συμμετοχής του "the former audience" (όπως μας έχει χαρακτηρίσει ο Dan Gillmor).

Είναι όμως υπερεκτιμημένο. Η αξία του έρχεται μόνο (ή τουλάχιστον κυρίως) στην real time διοχέτευση πληροφορίας. Οι λόγοι είναι πολλοί:

• Είναι δύσκολο να αναζητήσεις γεγονότα που έγιναν πριν ένα μήνα για παράδειγμα
• Είναι δύσκολο εώς απίθανο να παρακολουθήσεις συζητήσεις που δεν γίνονται τώρα
• Όλο αυτό το url shortening δεν το έχω πάρει με καλό μάτι και από άποψη central point of failure (όπως όταν είχε πέσει για λίγο το tinyurl) αλλά και σχετικά με το google juice (Ο Παναγιώτης έχει κάνει μια καλή σχετική προσπάθεια)
  
• Η συγκεκριμένη υπηρεσία στην προσπάθεια της να παραμείνει απλή έχει και διάφορα άλλα μειονεκτήματα (όπως για παράδειγμα την μη υποστήριξη "καναλιών/δωματίων" - αλλά αυτά είναι συγκεκριμένα στο twitter)

Αυτά είναι σημαντικά μειονεκτήματα που στοιχειοθετούν μνήμη χρυσόψαρου (ανάμεσα σε άλλα) από την οποία άλλες μορφές social media δεν πάσχουν. Εν ολίγοις, ο όλος πανικός είναι νομίζω περισσότερο λόγω του εντυπωσιακού της αμεσότητας του twitter. Χωρίς φυσικά να λέω ότι δεν έχει αξία - απλώς, του πουτ θινγκς στρέιτ.

Ετικέτες communications, journalism, social media, the former audience, twitter

Ακόμα μία απαράδεκτη κίνηση από το BBC που θρασύτατα -για ακόμα μία φορά- αντέγραψε ευθέως το in.gr.

Στις 9 ώρα Ελλάδος την ημέρα των αμερικάνικων εκλογών (4 Νοεμβρίου) τα πρωτοσέλιδα των δύο ιστοσελίδων είχαν ως εξής:

BBC News:


in.gr:
To plagiarism που λέμε ελληνιστί, είναι πασιφανές! Προσέξτε τους τίτλους.

Ετικέτες greece, journalism, nagging

Τους προηγούμενους μήνες είχα χάσει τελείως την επαφή με την ελληνική επικαιρότητα και -σε μικρότερο βαθμό- ακόμα και με την ελληνική μπλογκόσφαιρα. Από το καινούριο θέμα με τα μπλόγκςςς (με βαριά ελληνική προφορά - σαν να πετάς τούβλο) που συζητιέται τις τελευταίες μέρες, έχουν βγει απίστευτα τέρατα... Φράσεις όπως οι "εκβιαστές του διαδυκτίου" βγάζουν μάτια στα δελτία, ένα εκ των οποίων είδα μέσω ίντερνετ σήμερα μετά από αρκετούς μήνες. Πέρα από τον απίστευτο χαβαλέ που έχει οποιοδήποτε δελτίο ειδήσεων στην ελληνική τηλεόραση σήμερα, πραγματικά έχω μείνει άφωνος με την τραγικού επιπέδου παραπληροφόρηση από μικρούς και μεγάλους "δημοσιογράφους". Ακόμα πιο απογοητευτικός ο υφυπουργός Ναυτιλίας (που δεν συγκράτησα το όνομά του) του οποίου η ενημέρωση για το θέμα θα έπρεπε να είναι ανάλογη της θέσης του.

Δεν έχω άποψη για τα περι εκβιασμών μιας και μόλις ανακάλυψα το θέμα (ούτε και με απασχολούν για να είμαι ειλικρινής), έχω όμως για τις απίστευτες ανακρίβειες και τις τραγικές γενικεύσεις που άκουσα σήμερα. Σε τελική ανάλυση τους τελευταίους μήνες έχουμε ακούσει για Siemens, Μακεδονικό και πολύ σημαντικές μεταρρυθμίσεις αλλά εν τέλει με DVD και "άι πι αντρέσιας" τη βρίσκουμε. Μια χαρά.

Μένει να προσέξουμε πώς ακριβώς θα χρησιμοποιηθεί όλο αυτό εν όψη του καινούριου νόμου για "την διαχείριση του internet".

ΥΓ: Σε ένα θετικό σημείωμα παρατήρησα ότι έχει πλεόν κατοχυρωθεί ο όρος "ιστολόγιο" που αν θυμάμαι καλά είχε εφεύρει ο Μιχάλης στο ομώνυμο μπλογκ.

Ετικέτες δημοσιογραφία, blogs, journalism, nagging

Στους παλιότερους της μπλογκόσφαιρας, θα είναι γνωστές οι "κοντρίτσες" μερικές φορές ανάμεσα σε bloggers και δημοσιογράφους. Για να είμαι ειλικρινής, δεν είχα ασχοληθεί ιδιαίτερα με το θέμα, αλλά είχα σχηματίσει μια μάλλον κακή εντύπωση για το πως τα media στην Ελλάδα έχουν υποδεχτεί αυτό το καινούριο μέσο. Στην αρχή είχαν γίνει αναφορές σε bloggers, μάλλον κολακευτικές, και αργότερα για κάποιο λόγο υπήρξαν κάποιες διαμάχες. Αν κάποιος είχει ασχοληθεί και έχει την διάθεση ας αφήσει ένα σχόλιο. Το ζήτημα είναι ότι το σκηνικό όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα, δείχνει ότι υπάρχει μια κακή -ή καλύτερα φοβισμένη- αντίληψη σε κάποιους χώρους των media, κυρίως σε έντυπα.

Ξαναλέω ότι δεν έχω ασχοληθεί ιδιαίτερα με το θέμα και μιας και δεν μένω στην Ελλάδα εδώ και 3 χρόνια, η μόνη εικόνα που έχω είναι αυτή που έχω πάρει σποραδικά από blogs που ασχολήθηκαν με το εκάστοτε περιστατικό. Μια εικόνα που δείχνει κατά βάση μάλλον ανωριμότητα.

Σε κάθε περίπτωση, 4 (!!!) χρόνια πριν, όταν η Ελληνική μπλογκόσφαιρα ήταν ανύπαρκτη, το Nieman Foundation for Journalism at Harvard University στο Nieman Reports του φθινοπώρου, είχε ασχοληθεί με το φαινόμενο των blogs και το πως επηρεάζουν την δημοσιογραφία σε ένα 40σέλιδο αφιέρωμα. Το Nieman reports είναι δωρεάν προσβάσιμο από εδώ (pdf αρχείο).

Νομίζω ότι αξίζει να ρίξουν μια ματιά όσοι ασχολούνται με την δημοσιογραφία αλλά και όσοι ασχολούνται με το φαινόμενο των social media γενικότερα. Είναι μια πολύ ώριμη ματιά στο πως τα blogs αλληλεπιδρούν (και όχι αντικαθιστούν) με το δημοσιογραφικό τοπίο, παρότι τότε ακόμη το blogging ήταν νεογέννητο.

Ετικέτες δημοσιογραφία, blogs, journalism, social media