Στερεοφωνικά και μαρμελάδες

Μαθαίνω από το mediaBlog μέσω Nylon για την ανακοίνωση της ΕΣΗΕΑ που αναφέρει ότι οι μαχόμενοι επαγγελματίες δημοσιογράφοι έχουν στοχοποιηθεί ανάμεσα σε άλλους και από "μπλόκερς" (sic).

Είμαστε γνωστοί στοχοποιοί εμείς οι μπλοκερς. Μπλοκάρουμε αόρατα κατά πάντων. Κρυμμένοι πίσω απ' τα μπλοκάκια μας παίζουμε βελάκια με στόχους κολάζ από φωτογραφίες δημοσιογράφων.

Η ομαδοποίηση των bloggers είναι τουλάχιστον ατυχής - blogger είναι ο οποιοσδήποτε και όχι μόνο όποιος προέρχεται από μια συγκεκριμένη ομάδα ανθρώπων με συγκεκριμένα χαρακτηριστικά. Στην Ελλάδα ίσως είναι ακόμα διακριτός ένας μικρός διαχωρισμός αλλά κι αυτό οφείλεται στην χαμηλή συγκριτικά διείσδυση του ιντερνετ στην αγορά.

Κατά δεύτερον, διαβάζω παντού τον τελευταίο καιρό για το τέλος της δημοσιογραφίας όπως την ξέραμε και τον τρομερό αντίκτυπο που θα έχει στο επάγγελμα η νέα εποχή που τους αντικαθιστά κλπ. Για να είμαι ειλικρινής δεν ξέρω πόσο παίζει αυτό στον ελληνικό τύπο αλλά στον αγγλικό και κυρίως στον αμερικάνικο παίζει πολύ. Σε μια πρόσφατη ομιλία του στο LSE o Clay Shirky το ανέφερε λέγοντας ότι μπορεί οι δημοσιογράφοι να το ανακαλύπτουν τώρα αλλά εμείς το ξέραμε εδώ και καιρό. Χιουμοριστικά συμπλήρωσε ότι θα δυσκολευτούν να βρουν συμπόνοια με τέτοια φήμη που κουβαλάνε.

Η αλήθεια είναι βέβαια ότι το επάγγελμα του δημοσιογράφου όπως το ξέρουμε σήμερα (ειδικά όπως το ξέρουμε στην ελλάδα) έχει μετρημένες μέρες και αυτό είναι δυστυχώς ή ευτυχώς αναπόφευκτο. Η πιο ακριβής αλήθεια βέβαια είναι ότι δεν είναι συνολικά το επάγγελμα της δημοσιογραφίας που θα επηρεαστεί αλλά κυρίως δημοσιογράφοι που απλώς αναμεταδίδουν την πληροφορία.

Αυτό που οι αμερικάνοι λένε investigative journalism, οι δημοσιογράφοι δηλαδή που παράγουν έργο ερευνώντας σε βάθος και μακροπρόθεσμα ένα θέμα δεν έχει να φοβηθεί και πολλά. Δυστυχώς στην Ελλάδα τέτοιου είδους δημοσιογραφία είναι μάλλον περιορισμένη (δεν μου έρχεται κάποιο παράδειγμα τώρα). Αυτού του είδους η δημοσιογραφία παίζει πολύ σημαντικό ρόλο σε μια δημοκρατία (με την σημερινή της τουλάχιστον μορφή) και παρότι έχω διαβάσει διάφορα άρθρα που κινδυνολογούν, ακριβώς επειδή παράγει πρωτότυπο έργο δεν θα επηρεαστεί παρά μόνο θετικά από τα καινούρια media.

Φυσικά δεν είναι οι κακοί μπλόκερς που στοχοποιούν τους δημοσιογράφους που θα δημιουργήσουν το "πρόβλημα". Είναι μια ολόκληρη εποχή που αλλάζει στον τρόπο που ενημερωνόμαστε, συζητάμε και πλέον αλληλεπιδρούμε. Ένα πρώτο δείγμα της είναι τα blogs. Για αυτό και είναι όχι μόνο άτοπη αλλά και μάταιη αυτή η "διαμάχη" που έχει χορογραφηθεί τα τελευταία 2-3 χρόνια στον ελληνικό τύπο με τα blogs (οι παλιότεροι θα θυμούνται ιστορικές ίντριγκες).

Σκεφτόμουν φωναχτά τις προάλλες στο twitter ότι οι δημοσιογράφοι στην Ελλάδα έχουν τόσο κακή φήμη που κανέναν δεν θα πειράξει η επερχόμενη αλλαγή. Σωστά ο kcorax μου απάντησε ότι στην ελλάδα είμαστε τόσο γκρινιάρηδες που όλοι έχουν κακή φήμη. Οι δημοσιογράφοι έχουν πάρει κανονάκι βέβαια, έχουν και δικό τους σύνθημα. Είναι όμως όλη αυτή η κατάχρηση και κακή πρακτική που πρόκειται να αλλάξει από το "πρώην κοινό" που πλέον συμμετέχει ενεργά.

Η πραγματικότητα είναι ότι πολλοί από τους σημερινούς δημοσιογράφους δεν θα βρουν θέση στο αυριανό τοπίο. Και σίγουρα θα υπάρξει ο ανάλογος αντίκτυπος στον αριθμό θέσεων εργασίας στις εφημερίδες - κάποιες θα κλείσουν - όπως τώρα γίνεται στην Αμερική. Αυτοί που έχουν να χάσουν όμως, είναι αυτοί που σήμερα βλέπουν παντού κακούς μπλόκερς και ομαδοποιούνται για να τους διώξουν. Αρνούμενοι να προσαρμοστούν στο αναπόφευκτο αύριο που σε τελική ανάλυση έχει να τους προσφέρει τρομερές νέες δυνατότητες αν αποφασίσουν να εγκλιματιστούν.

Όπως διευκρινίζει ο Όνειρος, δεν είναι ότι θα πεθάνει η δημοσιογραφία - απλώς θα αλλάξει to business model και οι πρακτικές της.

Ετικέτες δημοσιογραφία, blogs, journalism, nagging, social media

Όση διαφήμιση έχει πάρει το twitter τον τελευταίο καιρό από τα media έχουν απολαύσει πολύ λίγες web (2.0) εταιρίες (στην Αγγλία τουλάχιστον έχει παιχτεί πάρα πολύ στον mainstream τύπο/tv/ράδιο) . Όντως είναι ένα πολύ καλό εργαλείο - αλλά για συγκεκριμένες χρήσεις.

Για όσους δεν γνωρίζουν, το twitter είναι μια υπηρεσία micro-blogging: μπορείς να γράψεις μικρά μηνύματα μέχρι 140 χαρακτήρες - κάτι σαν το status στο facebook. Αυτό δεν είναι το χάσιμο χρόνου που ακούγεται σε πρώτη φάση - είναι ο τρόπος με τον οποίο χρησιμοποιείται που δίνει αξία στην υπηρεσία. Αντί για μηνύματα του τύπου "πλένω τα δόντια μου" ή "το τζατζίκι του κάβουρα είναι χάλια" (τα οποία υπάρχουν κι αυτά) η αξία του είναι περισσότερο σαν ενημερωτικό μέσο της στιγμής.

Ότι παίζει στα ΜΜΕ τώρα έχει ήδη συζητηθεί στο twitter την στιγμή ακριβώς που έγινε από ανθρώπους που βρίσκονταν εκεί. Δευτερόλεπτα από την στιγμή που θα γίνει το οτιδήποτε κάποιος θα το έχει αναφέρει/σχολιάσει/συζητήσει, πολύ πριν αναφερθεί ακόμα και (στα ταχύτερα από τα κλασικά) ιντερνετικά μέσα ενημέρωσης. Χαρακτηριστικό παράδειγμα το #griots - πολύ καλή πηγή πληροφόρησης για τις διαδηλώσεις του Δεκεμβρίου στην Ελλάδα.

Είναι εν τέλει μια καλή εφαρμογή της συμμετοχής του "the former audience" (όπως μας έχει χαρακτηρίσει ο Dan Gillmor).

Είναι όμως υπερεκτιμημένο. Η αξία του έρχεται μόνο (ή τουλάχιστον κυρίως) στην real time διοχέτευση πληροφορίας. Οι λόγοι είναι πολλοί:

• Είναι δύσκολο να αναζητήσεις γεγονότα που έγιναν πριν ένα μήνα για παράδειγμα
• Είναι δύσκολο εώς απίθανο να παρακολουθήσεις συζητήσεις που δεν γίνονται τώρα
• Όλο αυτό το url shortening δεν το έχω πάρει με καλό μάτι και από άποψη central point of failure (όπως όταν είχε πέσει για λίγο το tinyurl) αλλά και σχετικά με το google juice (Ο Παναγιώτης έχει κάνει μια καλή σχετική προσπάθεια)
  
• Η συγκεκριμένη υπηρεσία στην προσπάθεια της να παραμείνει απλή έχει και διάφορα άλλα μειονεκτήματα (όπως για παράδειγμα την μη υποστήριξη "καναλιών/δωματίων" - αλλά αυτά είναι συγκεκριμένα στο twitter)

Αυτά είναι σημαντικά μειονεκτήματα που στοιχειοθετούν μνήμη χρυσόψαρου (ανάμεσα σε άλλα) από την οποία άλλες μορφές social media δεν πάσχουν. Εν ολίγοις, ο όλος πανικός είναι νομίζω περισσότερο λόγω του εντυπωσιακού της αμεσότητας του twitter. Χωρίς φυσικά να λέω ότι δεν έχει αξία - απλώς, του πουτ θινγκς στρέιτ.

Ετικέτες communications, journalism, social media, the former audience, twitter

Στους παλιότερους της μπλογκόσφαιρας, θα είναι γνωστές οι "κοντρίτσες" μερικές φορές ανάμεσα σε bloggers και δημοσιογράφους. Για να είμαι ειλικρινής, δεν είχα ασχοληθεί ιδιαίτερα με το θέμα, αλλά είχα σχηματίσει μια μάλλον κακή εντύπωση για το πως τα media στην Ελλάδα έχουν υποδεχτεί αυτό το καινούριο μέσο. Στην αρχή είχαν γίνει αναφορές σε bloggers, μάλλον κολακευτικές, και αργότερα για κάποιο λόγο υπήρξαν κάποιες διαμάχες. Αν κάποιος είχει ασχοληθεί και έχει την διάθεση ας αφήσει ένα σχόλιο. Το ζήτημα είναι ότι το σκηνικό όπως έχει διαμορφωθεί σήμερα, δείχνει ότι υπάρχει μια κακή -ή καλύτερα φοβισμένη- αντίληψη σε κάποιους χώρους των media, κυρίως σε έντυπα.

Ξαναλέω ότι δεν έχω ασχοληθεί ιδιαίτερα με το θέμα και μιας και δεν μένω στην Ελλάδα εδώ και 3 χρόνια, η μόνη εικόνα που έχω είναι αυτή που έχω πάρει σποραδικά από blogs που ασχολήθηκαν με το εκάστοτε περιστατικό. Μια εικόνα που δείχνει κατά βάση μάλλον ανωριμότητα.

Σε κάθε περίπτωση, 4 (!!!) χρόνια πριν, όταν η Ελληνική μπλογκόσφαιρα ήταν ανύπαρκτη, το Nieman Foundation for Journalism at Harvard University στο Nieman Reports του φθινοπώρου, είχε ασχοληθεί με το φαινόμενο των blogs και το πως επηρεάζουν την δημοσιογραφία σε ένα 40σέλιδο αφιέρωμα. Το Nieman reports είναι δωρεάν προσβάσιμο από εδώ (pdf αρχείο).

Νομίζω ότι αξίζει να ρίξουν μια ματιά όσοι ασχολούνται με την δημοσιογραφία αλλά και όσοι ασχολούνται με το φαινόμενο των social media γενικότερα. Είναι μια πολύ ώριμη ματιά στο πως τα blogs αλληλεπιδρούν (και όχι αντικαθιστούν) με το δημοσιογραφικό τοπίο, παρότι τότε ακόμη το blogging ήταν νεογέννητο.

Ετικέτες δημοσιογραφία, blogs, journalism, social media

Στα γρήγορα δυστυχώς αύτο το post γιατί πήζω...

Όπως ξέρετε το μόνιτορ έκλεισε. Ο Παναγιώτης σκέφτεται να το δώσει σε κάποιον άλλο οπότε δεν ξέρουμε τι ακριβώς θα γίνει ακόμα.

Παραδόξως, αλλά και κάπως αναμενόμενα, αυτό έχει πυροδοτήσει έναν οργασμό σκέψεων για το επόμενο monitor. Μέσα σε 2 μόλις μέρες μια καινούρια υπηρεσία ξεπρόβαλλε. Ο Πάρις έχει επίσης μερικές πολύ ενδιαφέρουσες σκέψεις πάνω στο θέμα.

Μερικές δικές μου σκέψεις: Το μόνιτορ του Παναγιώτη είχε ξεκινήσει ως open source project με την ονομασία lilina. Ο Παναγιώτης κάποια στιγμή παρότι ήταν αύτος που το ξεκίνησε σταμάτησε να ασχολείται με το development του έργου αλλά όπως κάθε open source project που παρουσιάζει κάποιο ενδιαφέρον συνεχίστηκε από άλλους και η εξέλιξή του έχει οδηγήσει εδώ. Υπήρξε και ένα fork το lylina κάτι σαν "lilina 2", του οποίου ένα πρόχειρο στήσιμο μπορείτε να δείτε εδώ. Το μονιτορ στο μεταξύ εξελίχθηκε σαν προσωπικό πλέον project στην υπηρεσία που όλοι ξέρουμε, και η οποία πλέον είχε διαφοροποιηθεί από την original lilina αρκετά.

Αυτά για την ιστορία. Ένα τραγικά σημαντικό κομμάτι του monitor ήταν ότι ακόμα και όταν πλέον έφυγε επισήμως από την lilina, ήταν ανέκαθεν ένα "ανοιχτό" project. Έπαψε να είναι καθαρά open source αλλά παρείχε την δυνατότητα σε άλλους developers να χτίζουν add-ons πάνω του παρέχοντας διάφορες ευκολίες. Όχι κάποιο επίσημο api, αλλά σε γενικές γραμμές τέτοιες προσπάθειες παροτρύνονταν. Δυστυχώς δεν είχαμε πολλές αλλά υπήρξαν κάποιες. Για παράδειγμα όταν μπήκε το feature με τα fonts που μεγάλωναν ανάλογα με το πόσο δημοφηλές ήταν ένα blog κάποιος είχε φτιάξει ένα firefox extension που κρατούσε το monitor στην αρχική του μορφή (μιας και κάποιοι το προτιμούσαν έτσι), το οποίο και ο Παναγιώτης είχε ανακοινώσει και αν θυμάμαι καλά είχε αλλάξει και το css του monitor για να μπορείς πιο εύκολα να κάνεις τέτοιου είδους πειράματα. Δυστυχώς δεν βρίσκω τα links -δεν έχω χρόνο-.

Ένα άλλο παράδειγμα ήταν το γεγονός ότι το monitor έδινε σε opml όλα τα blogs που είχε ως πηγές, πράγμα το οποίο επέτρεπε στον οποιονδήποτε να χτίσει οτιδήποτε project έχοντας κατευθείαν 2000 blog στην database του. Είχα μάλιστα ενα μικρό projectaki στα σκαριά πάνω σε αυτό. (και ναι Πάρι ήταν σε java χεχεεεχε).

Το point που θέλω να κάνω είναι το εξής: Είναι τρομερά σημαντικό να διατηρηθεί αυτό το openness!!! Εάν τώρα επειδή θα υπάρξει ανταγωνισμός ανάμεσα στις οποιες νέες προσπάθειες, αρχίσουν να κλείνονται για να μην κλέβει ο ένας από τον άλλο ή εάν οι νέες υπηρεσίες απλώς δεν δώσουν σημασία πάμε πολύ απλά ένα βήμα πίσω αντί να εκμεταλλευτούμε την ευκαιρία που μας δίνεται δημιουργικά. Έφερα για παράδειγμα το mini project που ετοίμαζα (το οποίο τώρα που έκλεισε το monitor δεν μπορώ να το υλοποιήσω μέχρι να ξανανοίξει τουλάχιστον γιατί δεν έχω αυτό το opml), αλλά πιστεύω -όπως έχω ξαναπεί- ότι η ελληνική διαδυκτιακή κοινότητα περνάει σε ένα στάδιο ωριμότητας που θα παράγει καρπούς, τώρα ειδικά που πλέον το internet στην ελλάδα μπαίνει ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ σε μεγάλο ποσοστό του πληθυσμού.

Μια πολύ γρήγορη ιδέα που μου ήρθε με βάση όλα αυτά ήταν να δημιουργηθει μια κεντρική database στην οποία θα προστίθεται ένα blog και από εκεί θα τραβάνε feeds όσες καινούριες υπηρεσίες εμφανιστούν. Το focus κατά συνέπεια θα είναι στο πόσο καλή είναι η υπηρεσία αντί στο πόσα blogs έχει. Δεν το βλέπω βεβαια και πολύ εφικτό αλλά είπα να το αναφέρω.

Ας μην ασχοληθούμε άλλο με το αν η καινούρια υπηρεσία θα επιτρέπει ή όχι να βγει ένα blog (βλέπε σποντίτσα στο καινούριο greekbloggers.com : "Δεν κρατάμε κανένα με το ζόρι.") και ας κάνουμε focus σε ποιο σημαντικά θέματα.

Έρχεται μια πολύ συναρπαστική περίοδος για το ελληνικό ιντερνετ. Ας μην την καθυστερήσουμε με κατάλοιπα νοοτροπιων, κλείνοντας περισσότερο αντί να ανοίγουμε τα standards. Το παράδειγμα του monitor δίνει πολλά περισσότερα μαθήματα από το αν το να αφήνεις ένα blog να βγει ή να μπει ή να βάλει κωδικό στο feed ή να εμφανίζεται μόνο σε όσους έχουν jaguar...


Update: Η σποντίτσα που αναφέρω έφυγε από την αρχική σελίδα του greekbloggers.com

ΥΓ: Άλλες υπηρεσίες -που προυπήρχαν- παρόμοιες με το monitor: phigita, kinja

Ετικέτες greek, internet, monitor, social media